لوری کرک، پژوهشگر گوگل و مهندس پیشین مایکروسافت، با دفاع از معماری ویندوز NT ادعا کرد ساختار یکپارچه مدیریت منابع و دسترسیها در ویندوز همچنان از جهات متعدد لینوکس را «خجالتزده» میکند. بحث اصلی بر سر طراحی هستهی سیستمعامل و شیوهی تخصیص مجوزها شکل گرفته است، نه رابط کاربری یا تبلیغات محیط دسکتاپ.
کرک تأکید میکند که طراحی مبتنی بر شیء ویندوز NT از ابتدا با چارچوب امنیتی محکم پایهگذاری شد: «هسته NT واقعا یک شاهکار مهندسی است که هنوز هم از جهات بسیاری لینوکس را خجالتزده میکند.»
توسعهی هسته NT از سال ۱۹۸۸ میلادی به رهبری دیو کاتلر آغاز شد و از زمان انتشار ویندوز XP تا ویندوز ۱۱ پایهی ثابت سیستمعامل دسکتاپ باقی ماند. در ویندوز NT، پردازهها، رشتهها، فایلها و کلیدهای رجیستری همگی شیء به شمار میروند و بخشی تحت عنوان Object Manager نظارت کاملی بر ایجاد، نابودی و سطح دسترسی آنها اعمال میکند. برنامهها دسترسی به منابع را تنها از طریق هندلها و با توکنهای امنیتی کنترلشده دریافت میکنند.
دیو پلامر، مهندس بازنشسته مایکروسافت، میگوید: «توسعهی NT نخستین تجربهی دیو کاتلر نبود و این موضوع در نگاه آیندهنگرش کاملا مشخص است. پس از RSX-11M و VMS، ویندوز NT سومین باری بود که او هسته را از صفر میساخت.»
مدیریت امنیت در لینوکس برخلاف مدل متمرکز ویندوز، ساختاری افزونهمحور و متشکل از لایههای مجزا مانند UIDs، قابلیتهای تفکیکشده روت، فضاهای نام، cgroups و ماژولهای امنیتی نظیر SELinux و AppArmor است. موافقان لینوکس تفکیک وظایف و مدل الحاقی را فلسفه بنیادین دنیای یونیکس و عامل انعطافپذیری پردازشهای ابری میدانند، درحالیکه منتقدان نبود یک گراف واحد از مجوزها را ضعف تلقی میکنند.
ظهور عاملهای هوش مصنوعی که توانایی اجرای هزاران عمل خودکار و زنجیرهای در دقیقه را دارند، چالش امنیت را پیچیدهتر کرده؛ کرک معتقد است منابع صریح و ردپای حسابرسی متمرکز ویندوز برای مهار عاملهای خودران مناسبتر عمل میکند.
در شرایطی که لینوکس بازار سرور و رایانش ابری را بهلطف مدل متنباز تسخیر کرده، چارچوب سنتی مجوزها در هستهی ویندوز همچنان پس از ۳۳ سال ابزاری تعیینکننده برای حل معادلات امنیتی هوش مصنوعی باقی مانده است.
